Allegro.pl - aukcje internetowe, bezpieczne zakupy

WSTĘP - SPIS TREŚCI - OPIS:





Dr n. farm. Jerzy Jambor urodził się 7 maja 1951 w Raci¬borzu. W latach 1970-75 studiował na Wydziale Farma¬ceutycznym Akademii Medycznej (obecnie Uniwersytet Medyczny) w Łodzi i Poznaniu. Stopień doktora nauk farma¬ceutycznych uzyskał w 1988 roku w Akademii Medycznej w Poznaniu, a temat rozprawy doktorskiej, wykonanej pod kierunkiem prof. dr hab. Lutosławy Skrzypczak, dotyczył analizy fitochemicznej kwiatów gatunku Nymhaea alba. W dwa lata później uzyskał II stopień specjalizacji w zakre¬sie zielarstwa.
Pracę zawodową rozpoczął w 1975 roku jako asystent w Śląskiej Akademii Medycznej na Wydziale Farmacji w Zakładzie Botaniki i Farmakognozji. W tym samym roku rezygnując z asystentury, podjął pracę w Przemysłowo-Rol-nych Zakładach Zielarskich „Herbapol" w Klęce, początkowo jako kierownik laboratorium, następnie jako główny technolog, a później jako zastępca dyrektora ds. techniczno--produkcyjnych. Dyrektorem zakładów został w 1990 roku, a w trzy lata później został powołany na prezesa Zarządu Zakładów Zielarskich Herbapol w Klęce SA (obecnie Phytopharm Klęka SA). W latach 1992-94 był przewodniczącym Rady Nadzorczej PPUiH „Herbapol" Sp. z o.o. w Warszawie. Od roku 1990 jest członkiem Rady Naukowej Instytutu Roślin i Przetworów Zielarskich w Poznaniu.
Jest autorem 5 patentów z zakresu przetwórstwa zielarskiego, 1 wzoru użytkowego z zakresu ekstrakcji surowców zielarskich, około 40 publikacji doświadczalnych i poglądo¬wych z zakresu technologii leku roślinnego i fitochemii oraz ponad 100 publikacji popularnonaukowych z zakresu zielarstwa i ziołolecznictwa. Opracował i wdrożył do produkcji wiele nowych leków roślinnych oraz ekstraktów ziołowych. Uczestniczył w reali¬zacji wielu projektów związanych z rozwojem przetwórstwa zielarskiego, współpracując z wiodącymi w tej dziedzinie ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą.
Do ważniejszych osiągnięć zawodowych dr. Jerzego Jambora należy m.in.: wzór użytkowy „Ekstraktor do dynamicznej ekstrakcji surowców, zwłaszcza zielarskich" oraz opa¬tentowany wynalazek „Sposób wytwarzania koncentratu flawonolignanowego z owoców ostropestu plamistego", jak również: opracowanie, wdrożenie do produkcji i wprowadzenie na rynek farmaceutyczny takich leków, jak: „Artecholin", „Bioaron C", „Dentosept", „Succus Echinaceae", „Cravisol", „Perfocrat", „Enterosol" oraz realizacja takich projektów, jak: „Suche ekstrakty ziołowe (Posteor)", „Ekstrakcja substancji lipofilnych", „Inaktywacja enzymów w surowcach zielarskich", „Kapsułki ziołowe (PhytoLab)".
Za swoją pracę zawodową był wielokrotnie wyróżniany, m.in. Nagrodą Ministra Rolnic¬twa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej I stopnia za pracę pt. „Doświadczalna linia ekstrakcji dynamicznej" (1985) oraz Medalem „Czasopisma Aptekarskiego" i tytułem Lidera Farmacji i Medycyny (2003). Dwukrotnie otrzymał Nagrodę NOT za wybitne osiągnięcia w dziedzinie techniki (1980, 1985).
Od roku 1992 uczestniczył w pracach związanych z reaktywacją Polskiego Komitetu Zielarskiego, był współorganizatorem I Kongresu PKZ, a od roku 2001 jest prezesem Zarządu Głównego. Jest współzałożycielem Sekcji Fitoterapii Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, od roku 1999 wiceprezesem tej Sekcji. Udziela się także w pracach takich organizacji jak Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Deutsche Pharmazeutische Gesellschaft. Zasiada w Radzie Naukowej „Czasopisma Aptekarskiego" oraz „Postępów Fitoterapii". Jest członkiem Rady Redakcyjnej i Komitetu Redakcyjnego „Herba Polonica" oraz konsultantem wielu czasopism o zdrowiu, m.in. miesięcznika „Vita". Aktywnie uczestniczy w krajowych i międzynarodowych sympozjach, kongresach i zjazdach naukowych związanych z zielarstwem i ziołolecznictwem.



Wydawca - Redaktor Naczelny Wiktor Szukiel
Pełnomocnik Wydawcy - Zastępca Redaktora Naczelnego Jadwiga Szymańska
Honorowy Zastępca Redaktora Naczelnego Barbara Jendryczko
Opracowanie redakcyjne Anita Magowska
Leksykon ważniejszych postaci i terminów zielarskich Jerzy Jambor
Pomysł artystyczny i opracowanie techniczne Wydawca i Redakcja „Czasopisma Aptekarskiego"
Reprodukcja akwareli Joanny Kossuth (s. 25) pochodzi ze zbiorów własnych „Czasopisma Aptekarskiego" Reprodukcje akwareli i miedziorytów Adama Póltoraka i Patrycji Półtorak-Figańskiej (s. 37, 41, 56, 67, 69, 71, 90, 98, 105, 108,111,114,127,131,136,139,143, 146,159,165,167,170, 180,182,185,187,189, 192, 195) pochodzą ze zbiorów własnych Phytopharm Klęka SA. Zdjęcia: Leszka Brzóski (s. 13,16,22,76,83,118,121, 137, 138, 178) pochodzą ze zbiorów własnych Phytopharm Klęka SA, Hansa-Jiirgena Hanninga (s. 64) oraz zdjęcie Berndta Klatta (s. 92) pochodzą ze zbiorów własnych Martin Bauer GmbH&Co. KG, Jerzego Mielcarza (s. 84,116,129) pochodzą ze zbiorów własnych Agroplant Sp. z o.o., Adama Półtoraka i Patrycji Póltorak-Figanskiej (s. 18, 20, 23, 26, 29-33, 35, 38, 39, 43, 44, 46, 47, 49-54, 56-62, 74, 82, 85, 87, 88, 92, 95, 100, 102, 123, 133, 147, 152, 155, 163, 171-173) pochpdzą ze zbiorów własnych Phytopharm Klęka SA, Wiktora Szukiela jr. (s. 78, 152, 176) pochodzą ze zbiorów własnych „Czasopisma Aptekarskiego". Rysunki (s. 48, 99,132, 134, 141, 153, 158, 162,176, 181,186) pochodzą ze zbiorów własnych Phytopharm Klęka SA.
Projekt okładki Bogdan Ostrowski



SPIS TREŚCI


Przedmowa 9
Od Autora 10
Aloes drzewiasty - dla zdrowia i urody 13
Arnika górska - przeciw krwiakom, bólom stawów i stłuczeniom . . 18
Aronia czarnoowocowa - wzmacnia i leczy 22
Babka lancetowata - wierna towarzyszka ludzi 25
Czarny bez - roślina, przed którą zdejmowano kapelusz 29
Brzoza brodawkowata - urokliwa przyjaciółka ludzi 32
Bylica boże drzewko - pełna sekretów natury 37
Chinowiec soczystoczerwony - roślina, która zmieniła świat .... 41
Dąb królewski - symbol długowieczności i zdrowia 43
Drapacz lekarski - roślina ułatwiająca trawienie 46
Dzika róża - królowa farmacji 49
Dziurawiec zwyczajny - na choroby ciała i duszy 53
Glistnik jaskółcze ziele - dawny dar nieba 56
Głóg dwuszyjkowy - ciernisty krzew męki i nadziei 58
Grzybienie białe - symbol kojącej mocy roślin 61
Hakorośl rozesłana - czarci pazur dobry na wszystko 64

Herbata chińska - bohaterka popołudniowych spotkań . 67
Hyzop lekarski - roślina kultowa i lecznicza . 69
Imbir lekarski — w kuchni i aptece . 71
Jemioła pospolita - zwiastunka miłości . 74
Jeżówka purpurowa - indiańskie ziele immunostymulujące . .. . 78
Karczoch zwyczajny - przysmak niszczący cholesterol . 82
Kasztanowiec zwyczajny - balsam na żylaki .. 85
Kawa arabska - smakowity psychoanaleptyk .. 90
Ketmia szczawiowa - malwa zwana hibiskusem .. 92
Konwalia majowa - symbol szczęścia i cierpliwości .. 95
Kopytnik pospolity - dawny środek wykrztuśny .. 98
Kozłek lekarski - uspokajający korzeń . 100
Lipa drobnolistna - przeciw kaszlom, katarom i chandrom .... . 102
Mandragora lekarska - tajemnicza i magiczna . 105
Melisa lekarska — daje uspokojenie 1 . 108
Męczennica cielista - zsyła spokojny sen ..111
Mięta pieprzowa - łagodzi dolegliwości przewodu pokarmowego . . 114
Miłorząb dwuklapowy - symbol miłości, siły i przetrwania .... . 118
Mniszek lekarski - pospolite ziele na pospolite schorzenia .... . 123
Nagietek lekarski - na rany i owrzodzenia . 127
Narecznica samcza - lek dla zwierząt . 131
Nawłoć pospolita - złota gałąź o niezwykłej mocy . 133
Ostropest plamisty - odmładza wątrobę . 136
Paulinia gwarana - źródło życiowej energii . 139
Pierwiosnek lekarski - wiosna bez bólu gardła . 143
Pietrasznik plamisty - trucizna dla Sokratesa . 146
Podbiał pospolity - idealny środek na kaszel . 148
Pokrzywa zwyczajna - zwyczajna i niezwyczajna . 151
Rumianek pospolity - skromny, ale skuteczny . 155
Ruta zwyczajna - tajemnicza i niebezpieczna 158

Rutwica lekarska - nadzieja w chorobach nieuleczalnych 159
Skrzyp polny - ziele piękności 162
Storczyk samczy - afrodyzjak dawnych epok 165
Strączyniec ostrolistny - przeciw zaburzeniom trawienia 167
Szałwia lekarska - różdżka życia 170
Świetlik lekarski - niezastąpiony w chorobach oczu 173
Tatarak zwyczajny - aromatyczna „trzcina" na nieżyty żołądka . . 176
Tojad mocny - dawna broń 180
Tymianek pospolity - między apteką a kuchnią 182
Tysiącznik pospolity - chroni! przed złymi urokami 185
Vilcacora - najmodniejsza, najbardziej sensacyjna 187
Wierzba biała - pomocna nie tylko w reumatyzmie 189
Złocień maruna - koi bóle głowy 192
Żeń-szeń prawdziwy - najstarsza roślina lecznicza 195
Leksykon najważniejszych postaci i terminów zielarskich
występujących w książce 199
Piśmiennictwo 202



PRZEDMOWA



Porządkowanie świata roślin zawsze należało do największych i najbardziej po¬ciągających wyzwań, jakie rozpoznawali przed sobą ludzie. Wielokrotnie w tej książce przywoływany helleński botanik Teofrast skupiał się na rozpoznawaniu związków między ukrytymi mocami Natu¬ry a roślinami. Inni, również obecni na stronicach tej pracy floryści, czyli średnio¬wieczny przyrodnik Albert Magnus i twór¬ca systematyki botanicznej, Linneusz, po¬rządkowali je w oparciu o kryterium roz¬maitych cech zewnętrznych.
Wśród porządkujących świat flory kom¬pendiów zielarskich, a więc dzieł podręcz¬nych stanowiących zbiór i zarazem zarys wiedzy z zakresu botaniki farmaceutycznej, fitoterapii i uprawy roślin, zjawia się oto nowa książka. Jest to opis świata roślin po¬żytecznych dla ludzkiego zdrowia, dokona¬ny piórem wybitnego znawcy nowocze¬snych przetworów leczniczych uzyskiwa¬nych z roślin, prezesa Polskiego Komitetu Zielarskiego, dr. farm. Jerzego Jambora.
Opisywanie przyrody w sposób ukazują¬cy panującą w niej harmonię nie jest łatwe. Autor dokonał tego poprzez szereg zwię¬złych monografii roślin leczniczych, w któ¬rych zgromadził te wiadomości, które są najciekawsze i najbardziej użyteczne dla

farmaceutów, lekarzy i zielarzy. Na lekturze niniejszej książki mogą jednak skorzystać nie tylko oni. Dla pacjentów, a więc dla wszystkich, jest to przystępny i interesujący sposób poszerzający zakres wiedzy przyrod¬niczej. Stanowiąc kompendium, książka ma bardzo osobisty charakter, bo zawiera licz¬ne, napisane w oparciu o wieloletnie do¬świadczenie zawodowe, komentarze auto¬ra, z których wynika, że nie tylko tytułowe aloes i żeń-szeń, ale wszystkie rośliny lecz¬nicze są dla niego przedmiotem wnikliwych, uwzględniających tradycje i współczesne badania naukowe dociekań oraz towarzy¬szami codziennej praktyki zawodowej.
Książkę można czytać na wiele sposo¬bów: od pierwszej strony do ostatniej, szu¬kając informacji o roślinie, którą zamierza się włączyć do terapii, rozpoznając wątki anegdotyczne czy też szukając nazwisk polskich naukowców zajmujących się pro¬blematyką leku roślinnego. Każdy z tych sposobów okazuje się równie interesujący, a więc nie pozostaje nic innego, jak zapro¬sić do lektury.
dr hab. n. farm. Anita Magowska
Katedra Medycyny Społecznej
Uniwersytetu Medycznego
im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu



OD AUTORA



W ostatnich latach XX wieku wzrosło na całym świecie zainteresowanie lekiem pochodzenia roślinnego. Jak to się stało, skoro jeszcze w połowie tego stulecia lek roślinny był zepchnięty na margines me¬dycyny konwencj onalnej ? Opracowane wówczas prognozy zakładały, że do końca XX wieku lek roślinny stanie się wyłącznie środkiem medycyny alternatywnej. Jed¬nak postęp naukowy, który pozwolił po¬znać zawarte w roślinach leczniczych składniki biologicznie aktywne, przywrócił lekom roślinnym należne im miejsce. Pa¬radoksalnie, postęp naukowy, który miał wyeliminować leki pochodzenia roślinne¬go z nowoczesnego lecznictwa, stał się przyczyną ich rosnącego znaczenia na przełomie XX i XXI wieku.
W oparciu o wyniki licznych badań nad roślinami leczniczymi, ich rzeczywistą ak¬tywnością farmakologiczną, w latach dzie¬więćdziesiątych minionego wieku dokonał się przełom w poglądach na ziołolecznic¬two. Nastąpił też podział ziołolecznictwa na tradycyjne i nowoczesne - fitoterapię. Ziołolecznictwo tradycyjne stało się jedną z podstawowych dziedzin medycyny alter-

natywnej, zaś fitoterapię autorytety na¬ukowe uznały za jeden z działów nowo¬czesnej farmakoterapii. W odróżnieniu od tradycyjnego ziołolecznictwa stała się ona dziedziną, w której zastosowanie znalazł nowoczesny lek roślinny o ściśle określo¬nym składzie, mechanizmie działania i dawkowaniu.
Mimo że wiele nowoczesnych leków roślinnych ma swoje korzenie w medycy¬nie minionych wieków, to dzięki bada¬niom naukowym, które zweryfikowały ich przydatność we współczesnym lecznic¬twie, są one ważnymi środkami konwen¬cjonalnej medycyny. Prowadzone w coraz szerszym zakresie badania fitochemiczne i fitofarmakologiczne różnych nowych ro¬ślin pozwoliły też na wprowadzenie do lecznictwa nowych środków leczniczych, szczególnie przydatnych w leczeniu scho¬rzeń cywilizacyjnych.
W ostatnich latach XX wieku wiele ziół z klasztornych wirydaży, które dzięki benedyktynom były podstawowymi środ¬kami w europejskim lecznictwie w okresie średniowiecza, stało się znów ważnymi le¬kami. Przeciwzapalny rumianek, uspoka-

jająca melisa, działająca ściągająco szał¬wia, pobudzająca czynności wydzielnicze żołądka i wątroby mięta są powszechnie stosowanymi lekami z grupy ziół aptecz¬nych. Stosowane w klasztornych infirme-riach wyciągi ziołowe, z takich ziół jak dziurawiec, głóg, jemioła, obecnie w po¬staci standaryzowanych preparatów są wartościowymi lekami.
Ostatnie lata XX wieku to nie tylko renesans roślin leczniczych, którymi le¬czono ludzkość w okresie, kiedy nie ist¬niały jeszcze leki syntetyczne. To też czas, kiedy szczególnego znaczenia w medycy¬nie konwencjonalnej nabrały rośliny nie¬znane średniowiecznym benedyktynom. Dobrym przykładem są tu jeżówka pur¬purowa i męczennica cielista. Badania nad aktywnością farmakologiczną róż-

nych przetworów z ziela jeżówki wykaza¬ły ich wysoką skuteczność immunosty-mulującą. Preparaty jeżówkowe, takie jak np. sok ze świeżego ziela jeżówki pur¬purowej, stały się w minionym dziesię¬cioleciu podstawowymi lekami podno¬szącymi siły odpornościowe organizmu. Natomiast preparaty z męczennicy cieli¬stej (passiflory) uznane zostały za naj¬skuteczniejsze leki roślinne o działaniu uspokajającym.
Medycyna konwencjonalna początku XXI wieku nie jest wcale medycyną bez „archaicznych ziół", jak wcześniej przewi¬dywano. Jest medycyną, w której nowocze¬sny lek pochodzenia roślinnego stosowany jest równolegle z lekiem syntetycznym.
dr n. farm. Jerzy Jambor



Leksykon ważniejszych postaci i terminów zielarskich występujących w tekście



Albert Wielki (Albertus Magnus, 1193 -1280 r.) - filozof, teolog, przyrodnik, dominikanin, ogłoszony przez Kościół katolicki świętym, patron przyrodników, autor De vegetabilis et plantis - dziefa zawierającego klasyfika¬cję świata roślinnego na podstawie prac Arystotelesa i Teofrasta.
Awicenna - (Abu Ali Ibn Sina, 980 - 1037 r.) -lekarz, przyrodnik i filozof arabski, autor Kanonu medycyny zawierającego cało¬kształt wiedzy medycznej Galena.
Ayurweda - najważniejsze dzieło z zakresu tradycyjnej medycyny hinduskiej, spisane przez autora o imieniu Susruta w VII wieku n.e. Pojawiają się tam takie rośliny, jak: ko¬nopie, tatarak, lukrecja, bieluń dziędzierza-wa, kminek, bazylia.
Benedyktyni -zgromadzenie zakonne założone w 529 r. n.e. przez św. Benedykta z Nursji na górze Monte Cassino. Wcielano w nim w ży¬cie założenia pierwszego Soboru Nicejskie¬go, który w 325 r. m.in. zalecił duchownym opiekować się ubogimi i chorymi. Przy klasz¬torach benedyktynów zakładano pierwsze ogrody roślin leczniczych i namiastki szpitali.
ESCOP - European Scientific Cooperative on Phytotherapy (Europejskie Zjednoczenie Na¬ukowych Towarzystw Fitoterapeutycznych), organizacja europejska powstała w 1989 r. w Kolonii w Niemczech, której zadaniem jest tworzenie podstaw naukowych dlafitomedy-cyny i fitofarmacji, jak również uporządkowa¬nie przepisów dotyczących leku roślinnego w krajach członkowskich Unii Europejskiej.
Dioskurides (Pedanius Dioscorides, I w.n.e.) -lekarz i botanik, autor De materia medica, dzieła opisującego około 600 gatunków ro¬ślin leczniczych, wiele procesów chemicz¬nych, a także miary i wagi apteczne.

Falimirz Stefan - (I połowa XVI w.) - botanik i lekarz, autor pierwszego w języku polskim dzieła botaniczno-lekarskiego O ziołach y o moczy ich (1534).
Galen z Pergamonu (Galenius Claudius, 129 - 199 r.n.e.) - lekarz grecki, kontynu¬ator prac Hipokratesa. Twórca ekspery¬mentalnej fizjologii oraz farmacji galeno¬wej. Do lecznictwa wprowadził nowe formy leków roślinnych: proszki, wyciągi, nalewki, mazidfa. Uważał, że od formy leku zależy jego działanie.
Hildegarda z Bingen (1099 - 1179 r.) - prze¬orysza klasztoru benedyktynek k. Bingen, autorka dzieł m.in. medyczno-botanicz-nych, z których najważniejsza była Physica zawierająca wykaz nazw gatunkowych ro¬ślin leczniczych, wpisana do rejestru świę¬tych, chociaż jej proces kanonizacyjny ni¬gdy nie został zakończony.
Hipokrates z Kos (460 - 377 r. p.n.e.) - lekarz, myśliciel i praktyk uchodzący za twórcę teo¬rii humoralnej, czyli pierwszej racjonalnej doktryny zdrowia i choroby. W swym funda¬mentalnym dziele Corpus Hippocraticum opisał około 300 środków leczniczych, głównie pochodzenia roślinnego. Dokonał podziału roślin leczniczych, przyjmując za główne kryterium specyfikę ich działania, co dowodziło myślenia kategoriami nauko¬wymi. Do tej systematyki odwoływali się później różni uczeni przez całe wieki.
Kluk Jan Krzysztof (1739 - 1796 r.) - botanik, ksiądz, proboszcz w Ciechanowcu, autor dzieła Dykcyonarz roślinny, twórca polskiej terminologii botanicznej.
Kneipp Sebastian (1821 - 1897 r.) - bawarski ksiądz, proboszcz w Worishofen, twórca wielu naturalnych metod terapeutycznych,

szeroko uwzględniających ziołolecznictwo, autor dzieła Moje leczenie wodą.

jej oceny, do niej zalicza się m.in. akupunk¬turę, aromaterapię, ziołolecznictwo ludowe.



Komisja E - instytucja naukowa powołana w roku 1978 przy Federalnym Urzędzie Zdrowia w Niemczech. Jej zadaniem byfo zweryfikowanie wszystkich roślin leczni¬czych stosowanych w tym kraju. W ten sposób dokonano oceny ponad 300 gatun¬ków, z których okoto 180 uznano za rośliny przebadane pod względem chemicznym, farmakologicznym i klinicznym. Oznacza to, że ich działanie lecznicze zostało udo¬wodnione. Tak powstały monografie roślin leczniczych Komisji E, uznane za obowią¬zujące w całej Europie, także w Polsce.
Lek roślinny - według definicji przyjętej przez ESCOP to środek farmaceutyczny używa¬ny w celach leczniczych, który zawiera jako gtówne składniki czynne zioła lub przetwo¬ry roślinne.
Linneus (Carl von Linne, 1707 - 1778 r.) -szwedzki lekarz i przyrodnik, od 1741 prof. medycyny i botaniki na uniwersytecie w Uppsali oraz dyrektor tamtejszego ogrodu botanicznego. Twórca binominalnej nomen¬klatury biologicznej i układu systematycz¬nego opartego na pokrewieństwie grup organizmów. Opisał około 10 tysięcy ga¬tunków roślin.
Marcin z Urzędowa (1500 - 1573 r.) - botanik, lekarz, ksiądz, twórca Herbarza polskiego (1595).
Matthiolus (Piętro Andreo Matthioli, 1501 -1577 r.) - lekarz przyboczny cesarzy Ferdy¬nanda I i Maksymiliana II, znany i ceniony w XVI w. komentator dzieł Dioskurydesa.
Medycyna konwencjonalna - nauka o zdro¬wiu i chorobie oparta na dowodach nauko¬wych.
Medycyna niekonwencjonalna - wiedza o le¬czeniu pozbawiona wiarygodnych metod

Papirus Ebersa - staroegipski dokument po¬chodzący z ok. 1550 r. p.n.e., zakupiony w 1872 r. w Tebach przez niemieckiego profesora egiptologii, Georga Ebersa, przetłumaczony w 1937 r. Papirus mierzy prawie 20 metrów długości i 30 centyme¬trów szerokości, a spisany został - jak się szacuje - okoto 1550 r. p.n.e. Jest to jedno z najstarszych - spośród do tej pory odkry¬tych -źródeł historyczno-medycznych. Za¬wiera blisko 900 recept mówiących o lecz¬niczym zastosowaniu surowców roślin¬nych, zwierzęcych i mineralnych. Wymienia m.in.: mandragorę, bylicę piołun, jaskółcze ziele, kozieradkę, kolendrę, lulek czarny, miętę, konopie indyjskie i mak. Na przykład na „wypędzenie glist" zaleca mieszankę
. z utartego suszu piołunu z mlekiem, a na przeczyszczenie rącznik, czyli do dziś sto-
, sowany rycynus, oraz kolendrę i owoce palmy daktylowej.
Paracelsus (Philipus Aureolus Theophrastus Bombastusvon Hohenheim, 1493-1541 r.)
- szwajcarski lekarz, przyrodnik, alche¬mik, filozof, współtwórca jatrochemii, ukierunkował zainteresowania alchemi¬ków na poszukiwanie składników czyn¬nych, czyli tzw. kwintesencji, w roślinach leczniczych. Głosił teorię o sygnaturze, zgodnie z którą wszystkie rośliny posia¬dają cechy pozwalające rozpoznać ich działanie lecznicze.
Pliniusz Starszy (Caius Pliniusz Secundus, 23 - 79 r. n.e.) - pisarz i urzędnik, autor His¬toria naturalis, dzieła złożonego z 37 to¬mów, w których znajdowały się opisy około 1000 roślin, w dużej części leczniczych.
Polski Komitet Zielarski - reaktywowana w 1993 r. organizacja nawiązująca do tra¬dycji międzywojennych, skupiająca planta¬torów roślin leczniczych, dystrybutorów i producentów leków roślinnych oraz spe-

cjalistów w zakresie fitoterapii. I Kongres PKZ, który odbyt się 7 stycznia 1993 roku w Warszawie, reaktywował utworzoną już w roku 1930 organizację zielarską. Pierw¬szym prezesem został Jerzy Poi. PKZ wal¬czy o utrzymanie rodzimych tradycji zielar¬skich i ochronę krajowych producentów.
Powrót do zielarstwa - obserwowane od poto¬wy XX w. zjawisko ponownego zainteresowa¬nia instytucji naukowych roślinami leczniczy¬mi i zawartymi w nich związkami czynnymi.
Preparaty roślinne - leki otrzymane przez prze¬tworzenie tkanek roślinnych, a więc przez ekstrakcję substancji czynnych, oddestylo¬wanie olejków eterycznych, wytłoczenie so¬ku bądź oleju z rośliny.
Siennik Marcin (I potowa XVI w. - 1588 r.)
- lekarz i botanik, przygotował do druku
ostatnie wydanie zielnika Stefana Falimirza
(1568 r.).
Spiczyński Hieronim (1500 - 1550 r.) - bota¬nik, lekarz, poeta, ttumacz, skompilował zielnik Stefana Falimirza i wydai pod tytu¬łem O ziofach tutecznych y zamorskich y o moczy ich.
Standaryzacja (normalizacja) surowców zie¬larskich i leków roślinnych - jednolite wy¬magania zawarte w dokumencie technicz-no-prawnym i dotyczące składu chemicz¬nego oraz właściwości farmakologicznych ziót i przygotowywanych z nich leków.
Syreniusz (Szymon Syreński, 1540 - 1611 r.)
- lekarz, botanik, profesor Akademii Kra¬
kowskiej, autor wszechstronnego Zielnika
wydanego już po jego śmierci (1613 r.).
Teofrast z Eresos (Theresisios Theophrastos,
370 - 287 r. p.n.e.) - przyrodnik, filozof, autor najważniejszego dzieła botanicznego starożytnej Grecji przetłumaczonego na ję¬zyk polski jako Badania nad roślinami.

Zasoby polskie roślin - liczą około 2300 ga¬tunków, z czego 450 uważa się za rośliny lecznicze (w tym mieści się ponad 300 ro¬ślin stosowanych w medycynie ludowej).
Zasoby światowe roślin - liczą około 400 tysię¬cy gatunków. Pod kątem właściwości leczni¬czych dotąd przebadano nie więcej niż 5 ty¬sięcy gatunków. Nie znamy dotąd tajemnic składu chemicznego wielu gatunków roślin stosowanych przez miejscową ludność w Afryce, Azji czy Ameryce Południowej.
Zielnik „Szen-Nunga" - powstałe ok. 2800 r. p.n.e. dzieło tradycyjnej medycyny chińskiej, której korzenie sięgają znacznie wcześniej¬szych wieków, opracowane stosunkowo późno, bo dopiero w I w. n.e. W medycynie chińskiej rośliny dzielono na trzy grupy: zioła książęce, ministerskie i asystenckie. Do pierwszej grupy zaliczano żeń-szeń i strączy-niec, a więc jedną roślinę o działaniu wzmac¬niającym i afrodyzującym, a drugą o właści¬wościach przeczyszczających. Wśród roślin ministerskich duże znaczenie miał dobrze nam znany imbir, stosowany głównie jako dodatek do preparatów żeń-szeniowych o właściwościach rozgrzewających. Nato¬miast zioła asystenckie to były przeważnie rośliny trujące, do których zaliczamy np. to-jad mocny czy rzewień dtoniasty.
Zioła - postać leku roślinnego złożona z nie¬przetworzonych tkanek roślinnych. Zalicza się tu zioła pojedyncze, mieszanki ziołowe, leki wyprodukowane ze sproszkowanych lub zmikronizowanych ziół.
Związki biologicznie czynne występujące w roślinach - związki chemiczne powstają¬ce w roślinach wskutek metabolizmu wtór¬nego, mają budowę złożoną, są to m.in. al¬kaloidy, antrazwiązki, flawonoidy, irydoidy, kardenolidy, polifenolokwasy, saponiny, terpeny. Działają najefektywniej jako cały kompleks zawarty w roślinie.


WIELKOŚĆ 24X17,TWARDA OKŁADKA,LICZY 203 STRONY,ILUSTRACJE KOLOROWE.

STAN :BLOK KSIĄŻKI WKLEJONY JEST ODWROTNIE /BŁĄD DRUKARSKI/,POZA TYM STAN BDB.

KOSZT WYSYŁKI WYNOSI 8 ZŁ - PŁATNE PRZELEWEM / KOSZT ZRYCZAŁTOWANY NA TERENIE POLSKI,BEZ WZGLĘDU NA WAGĘ,ROZMIAR I ILOŚĆ KSIĄŻEK - PRZESYŁKA POLECONA PRIORYTETOWA + KOPERTA BĄBELKOWA / / W PRZYPADKU PRZESYŁKI ZAGRANICZNEJ PROSZĘ O KONTAKT W CELU USTALENIA JEJ KOSZTÓW / .

WYDAWNICTWO FARMAPRESS WARSZAWA 2006.

INFORMACJE DOTYCZĄCE REALIZACJI AUKCJI,NR KONTA BANKOWEGO ITP.ZNAJDUJĄ SIĘ NA STRONIE "O MNIE" ORAZ DOŁĄCZONE SĄ DO POWIADOMIENIA O WYGRANIU AUKCJI.

PRZED ZŁOŻENIEM OFERTY KUPNA PROSZĘ ZAPOZNAĆ SIĘ Z WARUNKAMI SPRZEDAŻY PRZEDSTAWIONYMI NA STRONIE "O MNIE"

NIE ODWOŁUJĘ OFERT KUPNA!!!

ZOBACZ INNE MOJE AUKCJE

ZOBACZ STRONĘ O MNIE